yahya.tadayon@gmail.com
طاووس مولانا1



"طاووسي در دشت  پر خود را همي كند  تا  از شر شكارچيان و دام ها  رها شود."

پر كنم پرهاي خود را يك به يك 
تا نيندازد به دامم هر كلك
نزد من جان بهتر از بال و پر است
جان بماند باقي وتن ابتر است
در اشعار و روايت هاي عرفاني اندر نكوهش  دنيا سخن هاي بسيار رفته است  كه گرچه  سرشار از ظرايف اخلاقي است،  همزمان به گونه اي پنهان  اشاراتي به قبول  تن آسائي  و تنبلي  نيز دارد. حاصل چنين انديشه اي بدون ترديد پذيرفتن وضع موجود و قبول زندگي  فقيرانه همراه با ذلت است. در اين روايت كه به زيور شعر آراسته است، "طاووس مولانا" به جاي خراميدن و لذت بردن از زندگي و زيبائي هاي آن،  از سر بي ارادگي و راحت طلبي،  به خود زني دست مي زند و پيش از آن كه دشمن خيالي از راه  رسد، خود كار خود مي سازد.

پانوشت:
1- "مولانا جلال الدین" در سال ۶۰۴ ه.ق در بلخ و در خانواده اى از بزرگان شهر به دنیا آمد.  پدر وى سلطان العلماء
" بهاء الدین محمد"  ملقب به "بهاء الدین ولد"  از عرفاى بزرگ شهر بلخ بود كه نزد "سلطان محمد خوارزم شاه" از احترام و تقرب خاصى برخوردار و صاحب مسند تدریس و فتوى بود.